Metro Cities and the problems/experiences of Women in Metro Cities: मेट्रोतल्या बायका

मेट्रोतल्या बायका :लेख ४२)मळभ मळभ ​​ -रश्मी घटवाई "अहो,ऐकलंत का?आपण आज जरा भटकून येऊया का?"सुचेता ताईंनी निशिकांतना म्हटलं."कित्येक दिवसांत घरापासून लांब गेलोच नाही.माझी सगळी कामं आटोपलीत.तुम्ही म्हणत असाल तर पानं घेते,म्हणजे जेवून,वामकुक्षी घेऊन आणि चहा घेऊन कुठेतरी जाऊन येता येईल." निशिकांतनी काहीच उत्तर दिलं नाही,म्हणून  सुचेताताईंनी  स्वयं पाकघरातून बाहेर डोकावून पाहिलं.निशिकांत बाल्कनीतल्या त्यांच्या खुर्चीत बसून नेहेमीप्रमाणे पक्षीनिरीक्षण करण्यात रमलेले होते.त्यांच्या घरासमोर जांभळाचं मोठं झाड होतं,त्यावर चिमण्या,कावळे,मैना यांचं वास्तव्य असायचं. त्या पक्ष्यांना पिण्यासाठी म्हणून त्यांनी  आपल्या बाल्कनीत  मातीचं पसरट भांडं भरून पाणी ठेवायला सुरुवात केली आणि जांभळं खाऊन सगळे पक्षी नेमानं त्यांच्याकडे पाणी प्यायला येऊ लागले. मग थोडे धिटाईनी रेंगाळू लागले.त्यांच्यासाठी मग त्यांनी मूठमूठ धान्य पण  ठेवायला सुरुवात केली आणि मग त्यांच्या त्या छोट्या बाल्कनीत पक्ष्यांचा राबता वाढला."अगं,मला पक्ष्यांची भाषा येणार बहुतेक काही दिवसांतच. कृतज्ञतेनं   त...

मेट्रोतल्या बायका :लेख ४१)प्रॉब्लेम ऑफ प्लेन्टी प्रॉब्लेम ऑफ प्ले न्टी   -रश्मी घटवाई  "संपदा,तुझ्या खोलीत विनाकारण पंखा सुरु आहे,खोलीत कुणीही नाहीये, तो  पंखा बंद कर पाहू आधी ! " वरदा बैठकीच्या खोलीतून जोरात ओरडून संपदाला म्हणाली. प्रत्युत्तर आलं नाही,म्हणून तिनं अंमळ रागावून  संपदाला  पुन्हा  एकदा तेच   सांगितलं.  "अगं दोन मिनिटं पंखा सुरु राहिला तर काही बिघडत नाही. आई नी  मला हे कपडे वॉशिंग मशिनमध्ये धुवून वाळवायला सांगितले होते,तेच काम करतेय मी!आणि एवढंच खटकतंय तर स्वतः उठून जरा बंद कर ना पंखा!"संपदानं बाल्कनीतून चिडून उत्तर दिलं आणि ती पुन्हा बाल्कनीतल्या दोरीवर कपडे वाळत घालण्याच्या कामात गुंतली. "मी पण वीज-पाण्याची  बिलं  ऑनलाईन भरण्याचं, आईनी सांगितलेलं च काम करतेय." वरदा म्हणाली.   "अगं,अगं,किती भांडाल...जुळ्या बहिणी आहात,इंजिनीअरिंगच्या शेवटच्या वर्षाला आहात,असं कुणी म्हणेल?"आई पोळ्या करता करता स्वयंपाकघरातून बाहेर डोकावली."आता पटापट आवरा,तुम्ही दोघींनी तुमच्या दोन मैत्रिणींना जेवायला बोलाव...

मेट्रोतल्या बायका :लेख ४०)अतिथी अतिथी   - रश्मी घटवाई  "आई,तुला माझी दहावीतली ती मैत्रीण, कृत्तिका  आठवते का?"कीर्तीनी आईला विचारलं.आईनं स्मृतीला ताण दिला.   " कृत्तिका?अच्छा,ती का,जी दहावीत शाळेत पहिली आली होती?सात आठ वर्षांपूर्वी आपण दोघी मॉलमध्ये गेलो होतो,तेव्हा  ती  आणि तिची आई आपल्याला भेटल्या होत्या...तीच ना ?" आईनं म्हटलं, " ते लोक इथून बदलून गेले, तिनी तिथूनच इंजिनिअरिंग केलं असं मागे तूच मला सांगितलं होतंस ." "म्हणजे आम्ही शाळेतल्या मैत्रिणी अजूनही एकमेकींच्या संपर्कात आहोत.. कृत्तिका पण माझ्याशी नेहेमी बोलत असते,फार कशाला,मी जेव्हा बंगलोरला ह्या नोकरीच्या ट्रेनिंगसाठी महिनाभरासाठी गेले होते, तेव्हा पर्यायी व्यवस्था होईतो एक दिवस तिच्या रूमवर तिच्या इतर रूममेट्ससह राहिलेही होते."  कीर्तीनी आईला   सांगितलं." तिला एकटीलाच दोन-तीन दिवस मुंबईला यायचंय.मी तुमच्या घरी  दोन-तीन दिवस राहिले,तर चालेल का,असं सारखी फोन करून विचारतेय.काय कळवू तिला ते सांग !"  कीर्तीनी आईला विचारलं.आई बुचकळ्य...